حالش بد است خانم همسایه مان چقدر دیوانه است صاحب فرزند می شود؟!

این را کسی نوشت و عمری گذشته که او با کتاب و شعر و غزل بند می شود

مادر برای نسل غزلهای مرده اش شاید نمی شود پی تقدیر شعرهاش

تا گریه ی بلند غزل سست شد... غزل ، یا زن شبیه صاعقه لبخند می شود

آن زن تمام غصٌه ی خود را بغل گرفت ، بوسید مادری غزلی را که گفته بود

او شاعر بزرگ شبی عاشقانه با قافیه های تازه که چیدند می شود

ما                                                                             

در                                                                   

چکید قطره ی اشکی به شعرها - مادر تمام کودکی اش را بزرگ کرد -

حالا غزل که دغدغه اش چیز دیگری ست شاعر برای کافه و دربند می شود

ای تو که از شهامت یک آسمان پُری ! چند تا غروب مادر خود را ندیده ای؟
چند تا غزل - سپید ویا چند مثنوی با مادر عزیز خودت چای خورده ای؟!