برای مدتی که نبودم بهانه های بسیار دارم

*مدتی همدان بودم برای شرکت در سومین جشنواره و در واقع هجدهمین دوره مسابقات فرهنگی هنری دانشجویان مراکز تربیت معلم سراسر کشور. نتیجه ش : رتبه ی دوم کشوری در زمینه ی شعر.

تجربه قشنگی بود همدان مهمان برخی دوستان شاعر آقایان میری...سید مهدی موسوی فاخر و علی صدفی زاده.  

** و اینکه برخی از سروده هام تا تیر ماه سال ۱۳۸۴ در مجموعه شعر جوان سیستان آوازهای باران خورده به کوشش  جناب عباس باقری به چاپ رسید البته طبق معمول با تبر سانسور ادبی  سازمان  ارشاد!

***برخی دوستان که تمایل به تبادل لینک دارند از بابت تاخیر معذرت...لطف کنید خبرش را بگذارید تا در اولین فرصت اقدام کنم.

 خوب بازم معذرت!

آمدم بگویم سلام مهربان! همیشه لبخندهایت در اوج ناامیدی و درد مرا به آرامشی دلپذیر می خواند.

وقتی که آدمها پشت صنـدلی هایشان لـم می دهند و پشت صحنـه ی کاغذ بازی های هر روزه ی شان را نگاه می کنند ... بگذریم از  مثلا" عالی جنابان محترم که دارند جیبهایشان را کانال کشی می کنند تا گورکن های بیچاره هم گرسنه بمانند.

بالاتر ها موشک پرتاب می کنند تا فتح کنند لب های  ماه را و در مورد چاله های صورتش فکر چاره ای بکنند...همان حوالی شاعران گرانقدر هم مانور می دهند و موشک های کاغذی شان را که از شور و احساس لبریز کرده اند با قدرت هرچه تمام تر پرتاب می کنند به سمت دشمن های فرضی!عینکی ها هم برج کنترلی شده اند که مبادا از خطوط قرمز فرضی بگذرد کسی!

داستان نویسی دارد آرام و بی صدا ماهی اش را می گیرد از گنداب...

بی پروا ، شعر حالا دیگر مثل اینکه آب دهانت را تف کنی در پیاده رو و بگذری...

دنیـا هم دارد اشتبـاهی به خودش می پیــچد ، مثل اینکه از جا در نمی رود از سوزش این تاول های زشتی که صورتش را رکیک کرده است

و من ، ۱۳۶۶۱۱۳ ــُـ مین سلولش را که دارد جان می دهد ، می خاراند و هی روزها را به شبها وصله می زند و شبها را به روزهایی که هنوز نیامده است و هی می پوشد این پیراهن تکراری را که لجم می گیرد و فکر می کند که شاید امیدوار است به چند روز دیگر... نه! فکر هم نمی کند حتی ، هی پیراهن پاره اش را وصله می زند و می پوشد و من می خندم به بیچارگی اش . وقتی که پشت سرش را نگاه می کند ... دور ... خیلی دور ... نمی دانم کجای این نا کجا روی صخره ای ، غاری را که عکس گاو و بز نقاشی کرده اند روی دیواره ها ... شکلک هایی که او فکر می کند که مسخره است مثل خودش و می خندند دندانهای زنگ زده اش و می گوید :

این عتیقه ها به درد موزه می خورد فقط ، مثل تو که فردا توی موزه ها عتیقه می شوی .

بیا اینجا داریم عکس یادگاری می گیریم با حضور محترم ... و می گذاریم توی آلبوم افتخاراتمان تا فردا پوزخند بزند به ما چندمین نسل منقرض بشری و فیلم ها و عکسهای مسخره مان که مسخره تر از گاوها و بزهای نقاشی های روی صخره هاست عتیقه بماند و لحظه هایمان را که دیگر هرگز جان نمی گیرند در واپسین روزهای عصر پسابشری لق می زنیم تا می افتد از دهانمان و تف می کنیم مثل اینکه آب دهانت را تف کنی در پیاده رو و بگذری.

و شاید فردا جای اینکه تو در خیابان های دنیا قدم بزنی تمام خیابان های دنیا تو را قدم بزنند و تو حتی وقت هم نداشته باشی که آب دهانت را ...

وقتی درخت مهربانی یادش هست

اگر خورشید مهربانی اش را می تاباند

و آسمان تمام وسعتش را می گستراند

 ماه...ستاره...ابر...

و زمین که مهربانی اش همیشه پهناور است...

ما چرا؟... چقدر...؟

سال ۸۵ هم از کنارمون گذشت با تمام لحظه ها قشنگ و زشت اگر چه  ...

مهم نیست

بگذریم!!!

آمدم بگویم سلام...

خیلی می گذره  که ننوشتم...تربیت معلم قم قبول شدم.

                                        بگذریم!

تا به حال و هوای خودم بیام خیلی راهه

امیدوارم دفعه ی بعد دست خالی نیام...تا بعد!

                                                      به  خدای  دلها می سپارمتان.

به نام هر چی خوبی و مهربونی...

سلام...حال همه ی ماخوب است...(اما تو باورمکن!)

چه حالی داری وقتی که حس می کنی دنیا مثل تنگ بلوری می ماندکه تنها می توانی به بیرون نگاه کنی...آه...چه حالی داری که از بهترین ها ونزدیکترین هادور شوی...به تردید برسی ونتوانی چیزی بگویی...

هی نگفتن ها را توی دلت بخشکانی...تا کی دل دل کنی((حالا برای سوالهایت جوابی پیدا بشود یا نشود...))

یک عالمه حرف حساب که برای کسی دو هزار نمی ارزد...اما...خوب که فکر می کنم...نه! بهتر است سکوت کنم...بگذارهمه راه خودشان را بروند...

فقط خدا کند راهمان آنقدرها از هم دور نباشد که تا ابد دور شویم ودور شویم و دور...!!!

وقتی که نگاه ها...علاقه ها...دل نوشته هاودل دل کردن هامعنا شوند...

وقتی که هر چیزی معنای خودش را دارد جز(نبودن. نتوانستن. نشدن...)

آنوقت است که وقتی حرف دلت رابگویی تازه حس میکنی یک دیوار بزرگ بلوری دارد...ترک...ترک...

                               چه می شود!!!

                                                                               ۱مهر ۸۴