خوشحالم کردی که بهم سر زدی گلم ...بازم از این لطف ها بکن

ای!نگاه کن آسمونو

خودمونیم آبی تر نیس!؟

تا افق راهی نمونده

رد پایی از سحر نیس!

                                     خیلی وقته تو هواییم

                                     توی آغوش شبی سرد

                                     ...ولی گرمی ترانه

                                     منو از حادثه پر کرد!

یاد دریا که می افتم

تویی نقره ماهی من

منم اون قایق کهنه

قلب تنهایی مُ نشکن!

                                                چی شده رنگتو باختی

                                                چشمکی بزن ستاره

                                                تا قرارمون با خورشید

                                                فاصله حرفی نداره

ولی گم شد اون ستاره

هی می کرد پرنده زاری

خسته از یه راه رفته:

گفتی تنهام نمی ذاری!؟

                                              راس می گفت ستاره امٌا

                                              خیلی دیر پرنده فهمید

                                              ...حالا اون راهُ بلد بود

                                              پر کشید تا خودِ خورشید  

وقت رفتن غروبه

یادگاریِ قدیمی

ای! نگا کن آسمونو

اون دو تا دوست صمیمی!