میان تیله ی چشمم همیشه حیرانی

و هفت خوان دلم را سپید می خوانی

من ازدحام کویرم میان دستانت

کویر یخ زده ، تفتیده ، خشک ، توفانی

میان پنجره ها وسعتم نمی گنجد

که پشت پنجره قابم کنی ، بچسبانی

دلم هوای رسیدن نکرده است که تو

رجز بخوانی و من با دو چشم بارانی ـ

تو راغزل بنویسم و لای دلهره ات

تمام بودن من را کفن بپیچانی

من انعکاس توام روی نقطه ای ابدی

حضور مبهم و سرد دو روح شیطانی

تو آسمان دلم را نمک نزن ، به خدا

پر از ستاره ی زخم است خوب می دانی